Çok iddialı bir söz Özel EÄŸitimci Olabilmek…

Adına bile bir özellik, bir güzellik katıyor.

YaÅŸanan ÅŸu anlarımızda, Ülkemizin EÄŸitim Alanında en popüler mesleklerinden biri haline geldi Özel EÄŸitimci olmak.

Neydi bu mesleÄŸi bu kadar aranan, bu kadar deÄŸerli, cazip hale getiren?.

Ä°nsanları sanal alemde bile bu alana yönelten, hizmet vermeye iten nedenler neydi acaba?

Son yıllarda bir köÅŸeye itilmiÅŸ, ailelerin bile sakladığı, gözlerimizin önünde ama göremediÄŸimiz! Özel EÄŸitime ihtiyaç duyan öÄŸrencilerimiz yıldız gibi parlamaya baÅŸladılar.

Bakıyorduk göremiyorduk.

Ellerinden tutmak istiyor ama tutamıyorduk.

Görüyorduk ama gösteremiyorduk.

Konuşuyorduk ama konuşturamıyorduk.

Yürüyor koÅŸuyor ama ayaÄŸa kaldıramıyorduk.

Oynuyor eğleniyor ama onları eğlendiremiyorduk.
Onları görememek sanırım bizim engelimizdi…

Ama birkaç senedir engellilerimizin makus talihi deÄŸiÅŸim göstermeye baÅŸladı.

Onlar konuşmaya, okumaya-yazmaya, oyun oynamaya, arkadaşlıklar kurmaya başladılar.

Onlar evlerinin bir köÅŸesinden alınmaya, gün yüzüne çıkmaya baÅŸladılar.

Ne mutlu, ne büyük sevinç kaynağı, ne gurur verici bir durum.

Bunu konuşuyor, yazabiliyor olmak bile insana mutluluk, heyecan katıyor.

GeliÅŸmiÅŸ devletler bu çocuklarını yıllar öncesinden gün yüzüne çıkarmışlardı. Hatta iyi araÅŸtırdığımızda Osmanlıda da engellilerin bir adı vardı. Ne kadarda alay edildiÄŸi de olsa PadiÅŸah olanı bile yok muydu?

Niye olmasınlar?

Bizim canlarımızın neleri eksikti?

Åžimdilerde ise Binlerce Özel EÄŸitime ihtiyaç duyan insanımız akın akın eÄŸitim kurumlarına gidip geldiÄŸini görebiliyoruz. Bir bakının, yürüyün caddelerde. En çok ta göreceÄŸiniz taşıma araçlarından biridir kurum araçları. Türkiye’nin dört bir köÅŸesindeler.

O çocukların masum, umut dolu gözlerine bakın. Ne kadar mutlular, ne kadar sevinç dolular. Artık onlarında bir okulları var.

Amacımız bir nebze de olsun engelleri aşmak değil miydi?

Tabi ki bu her vatandaşın dış gözlemiyle kolaylıkla görebileceÄŸi, hissedebileceÄŸi durum bunlar.

Birde olayın iç boyutlarına da kısaca deÄŸinelim isterseniz.

Evet Özel EÄŸitimci olabilmek kolay mı sizce?

Üniversitelerde ki bölümlerimiz Engellilere verdiÄŸimiz önem derecesinde artmaya baÅŸladı her geçen sene. Bir idi iki,üç,beÅŸ,yedi,sekiz diye artmaya baÅŸladı. Bölümler bir iki açıldıkça, kurumlar onar onar artmaya baÅŸladı. Kurum sayıları çoÄŸaldıkça öÄŸrenci sayıları yüzer, hatta biner biner artmaya baÅŸladı. Özel EÄŸitimcilerin maddi manevi deÄŸeri de artmaya baÅŸladı. Bu arada okula giriÅŸ puanları da ha keza.

Bu kadar öÄŸrenciye kurumlara yetecek öÄŸretmen planlaması da yapılmış mıydı?

Ya peki derslerin planlaması? Bep..böp..vs.

Hangi kurum 4-5 tane alanından mezun Özel EÄŸitimciyi bünyesinde çalıştırabiliyor. Vardır ama iki elin parmakları geçeceÄŸini de zannetmiyorum.

Bu sorunda kurumların, üniversitelerin hatta devletin suçu mu? Tartışılır ucu açık bir konu.

Böyle olunca da Özel EÄŸitimcilerin yerlerine sertifika almış öÄŸretmenler, okul öncesi öÄŸretmenleri vb. ile açıklar kapatılamaya çalışıldı. Ve böylede devam etmektedir.

Bu arada açıklarımızı kapatmak adına bizim gibi sitelerde birer ikiÅŸer çoÄŸalmaya baÅŸladı. En azından bilgi belge, tecrübe paylaşımları da ülkemizin dört bir tarafına ulaÅŸtırılmaya çalışılmaktadır.

Buradan kimseyi suçlamak eleÅŸtirmek haddimize düÅŸmez. Ancak binlerce kendini Özel EÄŸitime adamış o öÄŸretmen arkadaÅŸlara saygı duymak takdir etmektir bize düÅŸen.

Hepsinin ne kadar özverili olduÄŸunu, Özel EÄŸitimci olabilmenin Özel EÄŸitime gönül vermenin ne kadar zor olduÄŸunu sadece bizler biliriz.

Ne Mutlu Özel EÄŸitimle uÄŸraÅŸanlara, ne mutlu Özel EÄŸitimciyim diyenlere.

Kaynaklar
http://www.ozelegitimforumu.com
http://www.zihinengelliiler.com