ORGANLARIMIZIN DÄ°LÄ°
AyÅŸe, saÄŸlığına hiç dikkat etmeyen sorumsuz bir çocuktu. AyÅŸe her zaman olduÄŸu gibi bilgisayarın başındaydı. Oyun oynamayı çok seviyordu. Ama yarın okul var, sabah erken kalkacağım diyerek sessizce bilgisayarın başından kalktı.

AyÅŸe keÅŸke yarın cumartesi olsaydı, diye düÅŸündü. Ä°steksizce uyumak için sızlana sızlana yatağına gitti.
Sabah saat 7’de okula gitme zamanı yaklaÅŸmıştı. AyÅŸe hala uyanmamıştı. Annesi haydi güzel kızım, artık kalkmalısın. Acele etmezsen okula geç kalacaksın, diye seslendi. Ama AyÅŸe annesini duymuyordu bile.
AyÅŸe daha sonra zorla uyandı. Her tarafı aÄŸrıyordu. Banyoya gidip elini yüzünü yıkadı, saçlarını taradı. Annesinin hazırladığı okul giysilerini giyindi. Annesi kahvaltı hazır dedi. AyÅŸe kahvaltı masasına oturdu. Fakat canı hiçbir ÅŸey yemek istemiyordu.

Okul servisinin içi cıvıl cıvıldı. ÖÄŸrenciler, dersler ve sınavlar hakkında konuÅŸuyorlardı. Ama AyÅŸe’nin hiç konuÅŸacak hali yoktu. AkÅŸam geç yatmıştı. Sabah da kahvaltısını yapmadığı için henüz kendine gelememiÅŸti. Sessizce servisteki koltuÄŸuna büzüldü, gözlerini kapadı.

Servis öÄŸretmeni yadigar Hanım “AyÅŸeciÄŸim okula geldik uyan artık” diye seslendi. AyÅŸe oralı bile olmadı. Yadigar hanım, AyÅŸe’ye neyin var hasta mısın diye sordu.

AyÅŸe, hayır öÄŸretmenin, dün akÅŸam geç yattım. “Åžey..bilgisayarda oyun dalmışım da” dedi.
AyÅŸe öÄŸretmenin anlattığı dersi hiç dinleyemiyordu. En iyisi tatlı bir ÅŸeyler yemek diye düÅŸündü, ÅŸeker ve bir kutu kola aldı.

AyÅŸe’nin öÄŸleye doÄŸru midesi bulanmaya baÅŸladı. ÖÄŸretmeni onu doktora götürdü. HemÅŸire abla AyÅŸe’ye “Biraz dinlen, sıcak bir çorba sana iyi gelir”, dedi.
AyÅŸe “Biraz uyursam iyileÅŸirim” dedi. Pijamalarını giyip yataÄŸa uzandı. AyÅŸe az sonra uykusunda sesler duymaya baÅŸladı.
“Ben buna daha fazla dayanamayacağım. Yakında hepimiz iflas edeceÄŸiz.
Haklısın arkadaşım
DoÄŸru söylüyorsun
Bu kadar da olmaz!”

AyÅŸe “Ä°yi ama siz kimsiniz” diye sordu.
Sesler “Biz senin vücudunu oluÅŸturan organlarız. Senin saÄŸlıklı bir çocuk olmanı istiyoruz. Ama sen bize iyi bakmıyorsun”  dediler.

Organlar konuÅŸmaya devam ettiler. “Sen dengeli beslenmiyorsun, kahvaltı yapmıyorsun. ÖÄŸle, akÅŸam yemeÄŸinde abur cubur yiyecekler yiyorsun” dediler. “ Sen cips, kola, ÅŸeker, çikolatadan baÅŸka ÅŸeyler yemiyorsun” dediler. “Hem süt, balık, peynir bunlar çocuklar için çok saÄŸlıklı yiyeceklerdir” dediler.
Beyin AyÅŸe’ye “Senin dengeni saÄŸlamanı, saÄŸlıklı düÅŸünmeni, okuduklarını anlamanı saÄŸlayan benim. Ama bunları yapabilmem için taze kana ihtiyacım var. Oysa akciÄŸerler bana yeterince kan yollayamıyor artık” dedi.

AkciÄŸer söyledi “Biz ne yapalım. Taze kan için kalp kardeÅŸimizle beraber çalışıyoruz. Ama ihtiyacımız olan oksijen ve besin maddeleri gelmiyor ki. AyÅŸe sürekli televizyon izliyor veya bilgisayarla oynuyor. Bunun yerine bahçeye çıksa bizde oksijen alırız. AyÅŸe dengeli beslense taze kan üretmemiz kolay olur” dedi.
Mide de kızgın bir ÅŸekilde “Ya ben ne yapayım. Kapağımı her açtığım da içime zararlı ÅŸeyler düÅŸüyor. AyÅŸe’nin sabah ki yediÄŸi ÅŸeker ve kola dengemi bozdu. Hala kendime gelemedim” dedi.
Organlar hep bir ağızdan bağırmaya baÅŸladılar. “Haklısın, Haklısın doÄŸru.”
AyÅŸe yatağından sıçrayarak uyandı. Çok yorgundu ama öÄŸrendiklerinden mutluydu. Onlara iyi bakmalıyım dedi, kendi kendine.

AyÅŸe mutfaÄŸa girdi. Hemen annesinin hazırladığı sıcak çorba ve taze meyve ve sebzeleri yedi. Dengeli beslendi. Gerekli oksijeni almak ve saÄŸlıklı olmak için caba harcadı.